لبخند بزن مایلی‌کهن!

3294.jpg متر نکردم، ولی به این نتیجه رسیدم که واقعا زمین گرد است. قبل از ما هم مرحوم خلدآشیان، گالیله عزیز به این نتیجه محکم رسیده بود و روز روشن اعلامش کرد؛ منتهی نه که هنوز اروپایی‌ها مثل امروز پیشرفت نکرده بودند و گاهی عقلشان پاره‌سنگ برمی‌داشت، منکر گرد بودن زمین شدند و گالیله را دادگاهی کردند و با فشار گروه‌های فشار جریان متعصب و افراطی انگیزاسیون، بیچاره را وادار کردند که بگوید زمین گرد نیست. هرچند که موقع خروج از در اصلی دادگاه، با سر چوب یا عصایش تصویر گرد کره زمین را روی خاک کشید و در ادامه، راهش را کشید و رفت.

یکی دیگر از دلایلی که آدم می تواند به این نتیجه برسد که زمین گرد است، برخورد با آدم هایی است که آدم فکر نمی کند آنها را در یک جایی ببیند که قبلش اصلا به مخیله اش خطور نمی کرده که در آنجا ببیند. برای همین هم عقل سالم حکم می کند در حق همدیگر خوب تا کنیم که اگر براثر گردبودن زمین به هم برخوردیم، به هم لبخند بزنیم. حالا داستان چیست؟.... عرض می کنیم.

چندی پیش از مشهد عازم تهران بودم؛ آن هم با قطار مجلل زندگی که بتازگی در این مسیر راه افتاده است و قیمتش البته همتراز هواپیماست. فقط سقوط نمی کند. سوار شدیم ببینیم چه کیفی دارد و قطار پولداران چگونه حرکت می کند. آیا باز هم تلق تلق صدا می کند یا که لطیف تر است صدایش؟... من قطاری دیدم که مجلل می رفت/ و چه عالی می رفت!

در راه، برای نماز نگه داشت. تعدادی از مسافران بیرون رفتند. پیاده شدم و رفتم که ریا نشود وضو بگیرم. چیز دیگری پول نداشتم بگیرم. در سرویس بهداشتی ایستگاه، مشغول شستن صورت بودم که دیدم یک نفری از آن سوی دستشویی، خیلی گرم و گیرا و همراه با لبخند، ابراز محبت می کند. خیلی به چشمم آشنا آمد، اما چون منطقه اش کمی کم نور بود، نفهمیدم کی بود و به حساب یکی از بینندگان و مخاطبان تلویزیونی ام گذاشتم و سلام و عرض تشکری به جا آوردم؛ اما خیلی گرم نگرفتم. چون اگر قرار باشد که با همه گرم بگیرم که داغ می کنم و می سوزم.

به قطار که برگشتم، هم کوپه ای ام گفت که آقای مایلی کهن معروف هم در این قطار هست. گفتم ای داد، ای هوار.... دیدی این بنده خدایی که خیلی گرم به ما ابراز محبت کرد، مایلی کهن بود! آخه اصلا فکر نمی کردم که همدیگر را در دستشویی ببینیم! همچنان که وقتی مردم خودم را می بینند که از دستشویی درمی آیم، با تعجب می گویند: شما دیگه چرا؟!.... انگار اختلاس کردم!

برای شام که به رستوران قطار رفتیم ــ و چون مجلل بود، یاد رستوران کشتی تایتانیک افتادیم ــ دست گذاشتم روی شانه حاجی مایلی و با لبخند گفتم: «آقا ببخشید که نشناختم!....» خندید و گفت: «من با خودم گفتم همه دنیا ما را تحویل می گیرند، این بابا تحویل نگرفت!» با خنده ای دیگر گفتم: «استغفرالله.... مگر آخرالزمان شده باشد که تحویل نگیریم. ما از آنهاش نیستیم حاجی!»

شام را خوردیم و عکس سلفی هم انداختیم و به کوپه های خود برگشتیم. آخر شب سفارش چای دادیم و زنگ زدم به جناب مایلی کهن که اگر چای قندپهلو میل می کنید، پس تا سرد نشده، بفرمایید کوپه ما!.... و دقایقی بعد فرمودند. تا پاسی از شب، گپ زدیم و از خاطرات شیرین آقای مایلی کهن شنیدیم و این که از کودکی با چه زحمتی بزرگ شده و پله پله به فوتبال راه یافته؛ می گفت از بستنی فروشی در استادیوم امجدیه سابق!.... و قطار زندگی همچنان می رفت. آقای مایلی کهن باخنده می گفت: مگر قطارهای دیگر، قطار مردگی اند که این یکی، قطار زندگی است؟!....

پایان خط مشهد ــ تهران، پایان دیدار دوستانه ما در این لیگ رفت و برگشت بود. از قطار زندگی پیاده و لبخندزنان از هم جدا شدیم. دو روز بعد که از اخبار تلویزیون شنیدم آقای مایلی کهن، سرمربی سابق تیم ملی فوتبال کشورمان در بخش مراقبت های ویژه بیمارستان قلب تهران بستری شده و علی دایی هم به دیدارش رفته و همدیگر را در آغوش کشیده اند؛ زنگی زدم به حاجی مایلی و گفتم:

ــ سلام حاجی؛ من قندپهلویم. قندپهلوی شما در قطار زندگی. شما مقابل دوربین مخفی هستید؛ لطفا لبخند بزنید!... لبخند برای قلب خیلی خوب است. اسنادش هم موجود است.

رضا رفیع

دیدگاه ها

ارسال ديدگاه جديد

(لطفا از درج سوال در ديدگاه ها خودداري فرماييد براي طرح سوالات خود به اين آدرس مراجعه فرماييد)

  • آدرس های وب و ایمیل به صورت اتوماتیک به لینک تبدیل می شوند.
  • تگ های مجاز : <a> <em> <strong> <cite> <code> <ul> <ol> <li> <dl> <dt> <dd>
  • خطوط و پاراگرافها به صورت اتوماتیک جدا سازی می شود.

 

کد امنیتی
این سوال برای آزمایش کردن شما است که آیا شما یک بیننده واقعی ( انسان ) هستید و یا یک رایانه برای ساخت اسپم .
کپچا تصویری
کارکترهایی که در تصویر نمایش داده میشوند را وارد کنید